Het Hanford‑gebied, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende decennia de kernreactoren van de VS huisvestte, produceerde vanaf 25 december 1944 radioactieve brandstofelementen en leverde 26 jaar lang plutonium en andere nucleaire materialen, terwijl koelwater en vloeibaar afval direct in of nabij de Columbia River werden geloosd.
Vandaag de dag is ongeveer een derde van de ondergrondse opslagtanks lekken, met een cumulatief verlies van minstens één miljoen gallon radioactieve vloeistof die zich heeft gestort in een watervoerende laag op ongeveer 60 meter diepte en zich vervolgens ongeveer 11 kilometer richting de rivier verplaatst.
Tank B‑109, een 75 jaar oud enkelwandig vat met een capaciteit van circa 13.000 gallon, behoort tot de meest zorgwekkende lekkende tanks; schattingen van de Washington State Department of Ecology geven een jaarlijks verlies van 1.200 tot 1.500 gallon aan de bodem aan.
Sinds oktober 2025 draait op het Hanford Waste Treatment Plant een vitrificatie‑installatie die vloeibaar radioactief afval verhit en mengt tot glas, een proces dat de radioactieve stoffen veel beter afsluit dan de oude tanks. Tot nu toe is meer dan 100.000 gallon tankafval omgezet in glas, maar de verwerking van het hoogradioactieve afval zal pas naar verwachting in 2033 van start gaan.
De Amerikaanse Government Accountability Office schatte in mei 2025 dat de volledige sanering van Hanford nog 60 tot 75 jaar kan duren en kosten tussen de 363,7 en 578,5 miljard dollar zal bedragen, waarmee het de duurste milieusanering in de Amerikaanse geschiedenis wordt.
Voor het begrotingsjaar 2026 heeft de federale overheid 3,2 miljard dollar beschikbaar gesteld, meer dan 200 miljoen boven de bedragen van de twee voorgaande jaren, terwijl de Washington State Department of Ecology aangeeft dat er 6,15 miljard dollar nodig zijn om aan de afgesproken saneringsdoelen te voldoen, en 6,76 miljard dollar voor 2027.
Zolang de lekken en de ondergrondse verontreiniging voortduren, blijft het risico bestaan dat radioactieve stoffen de Columbia River bereiken, wat langdurige monitoring en aanvullende investeringen vereist om de volksgezondheid en het ecosysteem te beschermen.