Rond 18.00 uur verdween het licht van hun telefoons, waardoor de studenten geen richting meer konden vinden in het duistere, kronkelende gangenstelsel dat zich uitstrekt over ongeveer 30 hectare onder het Belgische grensdorp Kanne, direct naast Maastricht.
Zonder gids of herkenningspunten moesten zij de nacht onder de grond doorbrengen, terwijl de ondergrond, die sinds de 15e eeuw door mergelwinning is uitgehold, zich snel verandert in een wirwar van vrijwel gelijke kruisingen en lange rechte stukken.
De volgende ochtend werden de twee studenten door hulpverleners opgespoord en veilig naar boven gebracht, nadat zij hun locatie via een mobiele telefoon hadden kunnen doorgeven.
De mergelgrotten van Kanne maken deel uit van een regionaal doolhof dat, samen met het naburige Zichen‑Zussen‑Bolder, naar schatting circa 300 kilometer aan ondergrondse gangen beslaat – een van de grootste door mensen uitgegraven netwerken ter wereld.
De omvang en complexiteit van het systeem worden onderstreept door cijfers van Natuurmonumenten, die voor het Nederlandse deel (onder de Sint‑Pietersberg) een lengte van 250 kilometer aan tunnels berekenen, terwijl toeristische gidsen van Grotten Noord en Zonneberg spreken van meer dan 8.000 afzonderlijke gangen.
De gevaren van de ondergrond werden al in 1958 duidelijk, toen een instorting tijdens de Roosburgramp op 23 december 1958 achttien mensen het leven kostte, en aantoonde dat oude winninggangen zelfs decennia later instabiel kunnen blijven.
De grotten hebben inmiddels ook een culturele functie: sinds juni 2012 mogen ze officieel als trouwlocatie worden gebruikt, en ze dienen als decor voor televisieseries zoals Mega Mindy, Het Zwarte Kristal en GameKeepers (2022).
De tragedie van de twee studenten onderstreept het belang van goede voorbereiding en begeleiding bij een bezoek aan dit uitgestrekte ondergrondse netwerk, waar een lege batterij de uitgang letterlijk onvindbaar kan maken.