De proef, uitgevoerd op het dak van het onderzoeksinstituut, liet zien dat een met polyvinylideenfluoride (PVDF) doordrenkte, geanodiseerde aluminiumoxide‑nanostructuur 12,9 °C minder warm werd dan een onbewerkte testplaat, terwijl de zoninstraling op die dag piekte op 962 W per vierkante meter.
De coating maakt gebruik van passieve radiatieve koeling: een smal infraroodvenster tussen 8 en 13 µm laat de aardatmosfeer warmte naar de ruimte uitstralen. Het materiaal straalt veel eigen infraroodstraling uit en reflecteert tegelijkertijd een groot deel van het zonlicht, waardoor het minder warmte opneemt.
PVDF, een kunststof die van nature infrarood‑straling afgeeft en UV‑bestendig is, werd in de piepkleine poriën van geanodiseerd aluminiumoxide aangebracht. Hierdoor ontstond een driedimensionaal nanonetwerk waarvan de interne structuur exact kan worden afgestemd op de gewenste lichtreflectie. Een extra UV‑behandeling maakte het oppervlak witter en nog reflectiever.
Berekeningen tonen een maximaal koelvermogen van 182,3 W per vierkante meter bij een zoninstraling van 1 000 W per vierkante meter. Het team benadrukt dat de technologie zich nog in de ontwikkelingsfase bevindt; de productie is relatief goedkoop en kan aansluiten op bestaande industriële processen, maar de lange‑termijnbestendigheid tegen regen, vuil en wind moet nog worden aangetoond.
Aangezien airconditioning wereldwijd bijna 20 % van het elektriciteitsverbruik uitmaakt en de vraag naar koeling stijgt, zou een stroomloze koelcoating piekbelastingen op het net kunnen verlagen, vooral op zonnige dagen wanneer gebouwen, woningen en auto's snel opwarmen.
De resultaten zijn gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift *Nanophotonics*. Als projectleider van het onderzoek fungeert Cristina V. Manzano, die tevens het gerelateerde COOLed‑project leidt. Medewerkers Amaia Iglesias‑Elcano, Luis Moreno‑Sanabria en Marisol Martín‑González hebben bijgedragen aan de studie.